از هفته پیش به اینطرف یه جمله بدجور رو مخم رژه میره.عادت دارم همیشه در هر جا رو که میزنم اروم یا بلند میگم یالله.از اینکار حس خوبی دارم و همیشه صدای رسای پدرم رو وقتی یالله میگفت تو ذهنم مجسم میکنم و ...چیز خاصی جز صدای خودم نمیشنوم.اما اصل جمله وقتی بود که برادرم گفت واسه کی یالله میگی کسی تو خونه نیست و پدر بزرگم که نشسته بود و داشت چای مینوشید با یک ژست روشن فکرانه گفت مرد همیشه یالله هش باهاشه نمی دونم چرا یک لحظه کلی کیف کرده بودم از اینکه پدر بزرگ من را مرد فرض میکرد یا اینکه تک کلام خوبی توی دهانم است اما هر چه بود لذت خوبی بود که هنوز هم میبرم.

حس بدی است وقتی کنار مادرم مینشیم و نشانه های پیری را در صورتش موهایش و نگاهش میبینم و بعد با خودم میگویم او پیر شده و دیر یا زود میرود و این یعنی من هم دارم پیر میشوم و دیر یا زود باید بروم.وقتی فکر میکنم که مرگ نزدیک من است بیشتر از انکه بترسم غمگین میشوم.از اینکه باید توضیح بدهم مسیر های اشتباهی که رفتم را به یک بزرگ تر و خالق غمگینم.نمی توانم توجیه کنم نمی توانم دروغ بگویم نمی توانم سفسته بکنم نمیتوانم .دیگر این حاظر جوابی به کارم نمی اید دیگر روابط اجتماعی خوب به کارم نمی اید و بعد غمگین میشوم حس  خوبی نیست وقتی به رفتن فکر میکنم .

سکه گران شده . دلار بالا رفته .برای من که سرو کاری ندارم با ایشان توفیری نمی کند ولی وقتی اینها با زندگی روز مره ام اسیب میزنند توقع دارم یک نفر کاری بکند حرفی بزند عذری بخواهد و یا ککش بگزد والله به خدا.

خوابم میاید اما دلم میخواهد تحقیر شدن رئال را ببینم . دلم میخواهد سر بلندی مردمی که تمام دلخوشیشان بارسلون است را ببینم دلخوشی مردمی که بارسلون تیم ملی کشور استقلال نیافته شان است دلخوشی ادمی مثل من که بارسلون یعنی فرار از الکاتراز برای منی که انگار در ابوغریب زندگی میکنم جایی که بهای چیز ها بی ارزش بیشتر از بهای چیر های با ارزش است جایی که ته ته ته تمام تلاشم برای پیشرفت دلخوری و سر خوردگی نامردی مردمیست که لبخند های ژکوند زدن را خوب بلندند.جایی که تنها تولیدیه موفق تولید مثل است که روز به روز نان خور به این کشور عزیز اضافه میکند

دست بازیکن های بارسلون دور گردن همدیگر است و روبرویشان رئالی ها خدا یا دلخوشی کوچکمان را از ما نگیر

آمین

بازی شروع شد

با خودم فکر کردم باید بابت این همه بیبندو باری های اجتماعی یقه چه کسی را بگیرم؟

خود خوری میکنم حرص میخورم اما صبوری هم میکنم .اخبار بیست وسی میبینم و صبوری میکنم لبخند های دکترو  دارو دسته اش را میبینم و صبوری میکنم

اما انگار نمیشد دیگه ،به اینجام رسیده بود.اینجا که میگم دقیقا یک وجب بیشتر از قد خودم را منظورم است.

خبر انقدر ذوق زده ام کرد که حیف دیدم در موردش حرفی نزنم.

"یک جدایی" اثر تحسین بر انگیز اقای کارگردان یک خورجین جایزه ریز ودرشت اورد.و این وسط چیزی که اهمیت ندارد شعور ایرانی هاست.

میترسم برای کشوری که در ان زندگی میکنم.نگرانم برای ادم هایی که هم زبان منند.دلواپس فرهنگ و شرف این مردم نازنینم.

دارند از ایران یک سودان اسیایی میسازنند و اگر دیر بجندبیم معلوم نیست سهم کدام بخش بشویم حالا منظورم چه کسی است؟

نام بردن از انها چه سودی دارد وقتی انها که باید بدانند می دانند و انها که نمیخواهند بدانند ککشان هم نمیگزد.

فرج الله خان با شما هستم که بر خلاف فامیلی ات اصلا هم سلحشور نیستی با یک کارنامه سخیف و یک سریال دزدی کجای دنیا را فتح کردی به قول پدربزرگم انگار دو دستی زدی در کون پلنگ.حسود بودنت در رفتارت نمایان است و این توهین به هموطنات را پای کدام میز محاکمه پاسخ بدهی خدا میداند.در کشوری که ادم هایی مثل تو ، مسعود فراستی، مایلی کهن و ده نمکی نماد باشند تکلیف تفکرات شریعتی گونه معلوم است خدا برای شما یک کاسه اب گوشت و یک تک نان است که با پیاز میخورید و یک لیوان دوغ هم رویش خدا برای شما حقوق و مزایای بی زحمت است خدا برای شما تهمت زدن است .

تو داری به کشورم خیانت میکنی .تو اقای سلحشور و من به عنوان کسی که دین را میشناسم انقدر که به هم ایینم تهمت نزنم و توهین نکنم میگویم تو داری به جوانان کشورت خیانت میکنی میخواهی با نشان دادن اسلام دروغینت خدا را زیر سوال ببری.

دلم به حال خودم میسوزد.دلم به حال کشورم میسوزد.باید پای برنامه های تلویزیونی بنشینم که این جانوران بر ان حکومت میکنند و از هیچ ابزاری برای خیانت به این کشور و این دین دریغ ندارند.

اخیش کمی سبک شدم .

خدمت مسعود فراستی با ان ژست های احمقانه و توضیحات صد تا یک غازش هم بعدا میرسم .مردک بورژوا چاپلوس اگر جرات داشتی فیلم پایان نامه را نقد میکردی .خسته شدم از بس ادم هایی را میبینم که شبیه این ها هستند و تعدادشان روز به روز بیشتر میشود خدایا صبوریم را به من برگردان

مسیر

همیشه وقتی مسیر برگشت از دانشگاه به خانه را با قطار طی میکردم دلم میخواست نور افتاب مستثیم توی صورتم باشد و چشم بدوزم به انتهای کویری که انگار در حال تبخیر شدن است.به همه بکر بودن حسودیم میشد.گاهی که از مسئله ای یا کسی یا حرفی میرنجیدم یا راهی برای حل مشکلی پیدا نمی کردم، کویر همه ی بغض هایم را در خودش دفن میکرد.قطار به مقصد می رسید مرد همیشه ابی پوش واگن درب اهنی رنگ رده را با زور باز میکرد،نور افتاب مستقیم می افتاد توی صورتم انگار راه حل جدیدی به ذهنم خطور کرده باشد و من برنده نبردی نا برابر بوده ام ،با افتخار و غرور از پله ها پایین می امدم و قدم هایم را سنگین بر میداشتم و زیر چشمی مسافران واگن ها را می پاییدم ، گویی من تنها کسی هستم که از دل کویر بر گشته ام بی آنکه لب هایم خشک بشود پوستم طاول بزند و موهای صورتم را گرد شن های روان پر کند.برایم اهمیتی نداشت که کسی به من توجه میکند یا نه مهم نبود که بیایم و همه ی خطی ها پر بشوند و من پیاده به سمت شهر حرکت کنم و کسی هم نباشد که مرا به سمت شهر ببرد مهم افتابی بود که زل زده بود به من.

اما این روزها کمی فرق کرده، حالا جاده ای که مدت ها بود متروکه و تنها در دل کویر،تا جایی که چشم کار میکرد ادامه داشت،دیگر مسدود  نیست و افتتاح شده.خلوت من وکویر را به هم زده اشت.کویر دیگر تنها نیست به خورشید خیره میشوم و ماشین هایی که با تمام سرعت دل کویر را می شکافند تا زود تر فاتح کویر شوند این یعنی دیگر کویر تنها نیست و برای من یعنی غصه ی تمام عالم.یعنی باید بغض هایم را جای دیگری چال کنم.جایی که هیچ جاده ای نباشد که روزی افتتاح شود جایی که فم هایم را دفن نکنم،پرتشان کنم تا زیر نور مستقیم افتاب تبخیر شوند جایی که افتاب زل بزند به من

مرداد نود

َ

خبر کوتاه بود : ” با کمال تاسف اطلاع یافتیم که آقای دکتر محمد مصدق سحرگاه امروز پنج شنبه در ساعت 5/4 بامداد 14/12/1345 در سن 87 سالگی در اتاق شماره 62 بیمارستان نجمیه تهران زندگی را بدرود گفت. “

خبری بسیار کوتاه برای مردی بزرگ!!!

سالنامه سازمان اطلاعات انگلیس در سال 1995 درباره اش منتشر کرد: خسارتی که وی به انگلستان وارد کرد از خسارتی که هیتلر در جنگ دوم جهانی به انگلستان وارد کرد بیش تر بود، معترف هستیم که  انگلستان در برابر مصدق شکستی بی سابقه را متحمل شد.

اولین نفر که با لایحه کاپیتولاسیون در ایران مخالفت کرد.

اولین ایرانی فارق التحصیل در دکتری حقوق.

امتیاز حق شیلات و کشتیرانی در دریای خزر را از شوروی باز پس گرفت.

شخصا در دادگاه لاهه برای احیای حقوق ملت خویش فریاد کشید.

جمال عبدالناصر (رهبر بزرگ و فقید ناسیونالیست عربی-اسلامی مصر) به گفته خویش او را الگوی خود قرار داد و کانال سوئز را برای مصر ملی کرد.

سفیر شوروی در ایران رسما اعلام کرد که دولتش در برابر وی به زانو افتاد.

اولین نفر که با استفاده از علوم روز در دانشگاه به بررسی علمی حقوق اسلامی شیعه پرداخت.

اولین نفر که حقوق شرعی زنان را به طور علمی در دانشگاه مطرح ساخت.

ابرمرد تاریخ ایران، با جان بر کف بودن خویش در راه وطن اجازه نداد که تا سال 1992 امتیاز نفت ایران در انحصار بیگانه باشد.

مجاهدت های کسی که خود را وقف سرزمین و مردم و دین خویش کرد، یگانه طراح بزرگ ملی شدن صنعت نفت ایران، جاوید یاد دکتر محمد مصدق به همین جا ختم نشد،وی خود را وقف ملیت ایرانی و دیانت اسلامی ساخت و لحظه به لحظه افتخار آفرید.

بخشی از بیانات بزرگوار:

” من ایرانی و مسلمانم و بر علیه هرچه ایرانیت و اسلامیت را تهدید کند تا زنده هستم مبارزه می کنم “.

” تنها گناه من و گناه بسیار بزرگ من این استکه صنعت نفت ایران را ملی کردم و بساط استعمار و اعمال نفوذ سیاسی و اقتصادی عظیم ترین امپراطوری جهان را از این مملکت برچیدم “.

” حیات من و مال و موجودیت من و امثال من در برابر حیات و استقلال و عظمت و سر فرازی میلیون ها ایرانی و نسل های متوالی این ملت کوچکترین ارزشی ندارد و از آنچه برایم پیش آمد هیچ تاسف ندارم و یقین دارم وظیفه تاریخی خود را تا سر حد امکان انجام داده ام .عمر من و شما و هر کس چند صباحی دیر نخواهد پائید.

*برای درمان سرطان بینی با وجود اصرار فرزندش  که پزشک بود و دوستدارانش راضی به سفر به خارج برای درمان نشد وگفت پزشکان ما قادرند همه کاری را برای درمانم انجام دهند.

به اختیار خود ملک خودش را بین کشاورزانش تقسیم کرد!

اما

*هنوز هم برای رفتن بر سر مزارش که نیمه ویرانست، مردم مشکل دارند!

   و هنوز یک خیابان و کوچه بنامش نیست...

برای خواندن داستان به ادامه مطلب بروید البته اگر وقت دارید

بخشی از فیلم نامه روز واقعه.بازی حسین پناهی را یادتان هست ؟خدایش بیامرزد.